Op dit ogenblik zit ik in China waar ik met veel plezier enkele wedstrijden bijwoon van vooral Nederlandse sporters, jammer maar ik kom hier weinig Belgen tegen.  De Nederlanders hebben zelfs een eigen huis het zogenaamde Holland huis.  Een geweldige marketing treffer van Heiniken die mede bewijst dat Nederlanders nog altijd geweldig kunnen verkopen.  Met duizenden zijn ze hier om hun ploegen te ondersteunen die overigens verbazend veel succes hebben.  De gouden en zilveren plakken volgen elkaar regelmatig op, bijna iedere avond is het één groot oranje feest.  Met mijn rode t-shirt(lees de Rode Duivels) voel ik mij opvallen in de oranje zee.  Maar het is niet alleen dit dat opvalt.
Vooral de omvang en snelheid van deze stad vallen op, ondanks het succes van het liedje 9 miljoen fietsen in Peking staan we hoofdzakelijk vast in de file.  Er zijn weinig fietsen maar eerder 9 miljoen wagens.  De wolkenkrabbers gaan kilometers aan één stuk door en ze zijn allemaal nieuw, deze stad kan zo in een ander werelddeel geplaatst worden.  Zonder dat ze het zelf beseffen is Peking niet meer in China.  De mensen zijn hier ook zeer vriendelijk en hoffelijk wat in deze bijna 16 miljoen grote stad ook opvalt.  Op sommige vlakken staan ze hier verder dan in Europa, bijvoorbeeld om de uitstoot terug te dringen rijden alle brommers op electriciteit, gaan om 00.00u s’nachts alle lichten uit, totale duisternis in sommige straten, inclusief de verlichting van de hotels.  Wat mij ook bijblijft zijn de momenten van chaos, het is duidelijk dat de snelheid van groei zorgt voor het achterblijven van processen die dit ondersteunen.  Later meer …

Deze week heb ik samen met een aantal collega’s en consultants samen gezeten in verband met een grote studie waar wij aan werken die begin september klaar dient te zijn.  Eén van de kostprijsbepalingen is de toekomstige kostprijs van CO2 per ton.  Eén van de vragen die in mij opkwam was hoeveel ruimte een ton CO2 inneemt.  Er wordt aan gerekend.  Wat vooral opvalt is de verwachting dat de kostprijs van CO2 in de toekomst wel eens bepalend zou kunnen worden voor de productiekeuze en uiteindelijk ook de prijs van een KWh voor een klant.  De verwachtingen zijn dat we relatief snel naar 60€ per ton zullen gaan met een mogelijkheid om naar 80€ door te groeien.  Daar de meeste rapporten nog uitgaan van een gemiddelde prijs van 30€ is er nog veel werk aan de winkel om de uitstoot te verminderen.  Eén van de mogelijke voordelen zou kunnen zijn dat opslag van CO2 rendabel kan worden met prijzen boven de 60€ per ton. 
Volgende week ga ik naar het land dat recent het meeste uitstoot aan het veroorzaken is, namelijk China.  Zal tijdens mijn bezoek daar naast het sportieve gebeuren ook even de tijd nemen om fabrieken te bezoeken en mogelijks een bezoek brengen aan het ministerie van energie daar.  Het feit dat de laatste twee jaar China om de drie dagen een nieuwe kolencentrale in gebruik heeft genomen is zeker iets wat ik moeilijk kan geloven en wil ik zelf wel eens zien.

Het lijkt wel of alles om energie draait en misschien is dat wel zo.  Wat zouden we doen zonder energie, terugkeren naar de donkere middeleeuwen is het meest waarschijnlijke scenario.  De media in België schrijft en spreekt dagelijks over energie als probleem en oplossing voor alles.  Als je het vergelijkt met de media in Frankrijk of Nederland is het verschil frappant.  Dit weekend is voor de politiek belangrijk, de begroting zit spreekwoordelijk vol met gaten en die moeten gedicht worden.  Meestal krijgt men dan kunst en vliegwerk en ook de energiesector mag een steentje bijdragen, meer bepaald één bedrijf.  Met een relatief kleine bijdrage zou er sprake zijn van het langer mogen ophouden van de kerncentrales, de 400 miljoen Euro zou inderdaad een koopje zijn daar de meerwaarden een veelvoud zijn.  Als voorbeeld wordt Borssele genomen, een voorbeeld waar iedereen in Nederland nu van zegt dat de Nederlandse regering zich wel heel goedkoop liet ompraten voor twintig jaar extra.  De 250 miljoen € die moet betaald worden voor een 400MW centrale of beter gezegd geïnvesteerd worden in nieuwe duurzame vormen van energie betekenen niet veel.  Als men dit op de meer dan 5000 MW van België zou extrapoleren dan gaat men al vlot over de 2,5 miljard €.  De pre-studies die ik zelf heb laten uitvoeren bewijzen dat de geldstromen uit het Belgisch kernpark gewoon vele malen groter zijn, een bedrag tussen de 10 à 55 miljard Euro(hangt af van duur, aantal centrales, prijs voor electriciteit,etc…)
Het zou een enorme gemiste kans zijn als men nu snel voor een aalmoes éénmalig de begroting laat kloppen.  Ook doet men met deze maatregel niets voor een betere liberalisering.
Dat gas en electriciteit dit jaar nog eens fors gaan stijgen was al geen verrassing meer, de redenen zijn ook gekend.  De vraag is echter wat gaat men eraan doen? Eén van de voornaamste redenen van onze hoge energieprijs zijn de veel te hoge transmissie- en distributiekosten die gemakkelijk 20 tot 30% kunnen dalen op korte termijn.  De rendementen op de netwerken zijn vandaag veel te hoog voor gereguleerde zaken.  Dit op zich zou de prijsstijging van de brandstoffen bijna volledig teniet doen, neem daar bovenop ook nog het veel te hoge BTW tarief van 21% voor een absolute basisbehoefte die men naar 6% zou kunnen brengen.  
Aan de andere kant staat het milieu en moet men durven stellen dat energie vandaag nog steeds veel te goedkoop is daar het verbruik nog steeds stijgt.  Of men nu het vliegtuig neemt, de auto of zijn verwarming aanzet de meeste mensen denken niet na wat het kost voor jezelf en het milieu.  De kranten staan bol van een groene energietoekomst en daar ligt een deel van de oplossing.  Energie mag duur zijn op voorwaarde dat men er groene energie voor terug krijgt.  Zonne-energie is ongeveer vier tot vijf keer duurder dan de huidige productiekost met fossiele brandstoffen, dit wordt vandaag met subsidie bijgepast maar men kan zich een toekomst voorstellen waar mensen de echte kostprijs zullen gaan betalen voor groene energie.

We merken met z’n allen dat de vakantie zijn einde nadert, de tijd van werk naar woonst is stilaan terug aan fietssnelheid.  Op zich een eigenaardig gebeuren, hoewel we perfect in staat zijn om de files op te lossen verkiezen we om allen stil te staan.  De capaciteit op de Vlaamse wegen is de laatste 35 jaar niet echt gestegen, het verkeer meer dan verdubbeld.  
Wat een schril contrast als men de wil ziet van mensen om te gaan investeren in groene stroom projecten, of het nu windmolens zijn of andere vormen.  De belangrijkste incentive is snel gevonden, stabiele geldstromen.  Wellicht is het ontbreken ervan op onze wegen de reden waarom de kuilen steeds dieper worden en de ongevallen steeds talrijker.
Nochtans zijn hier in het buitenland goede oplossingen voor te vinden, gezien België in het midden ligt van de grote transportroutes zou men de autosnelwegen kunnen in uitbating geven aan privé bedrijven die een vergoeding zouden vragen om erop te rijden.  Deze zou voor iedereen gelijk zijn, binnen- of buitenlanders.  Hierdoor zouden de directe verkeersbelastingen aanzienlijk kunnen dalen daar de staat dan niet meer hoeft in te staan voor de bouw en onderhoud.  Verder is het voordeel dat men voorwaarden kan opleggen aan de uitbaters om meer te investeren in capaciteit om zodoende het klimaat niet meer te vergiftigen dan nodig is.  Hetzelfde geldt eigenlijk voor het openbaar vervoer, een geldverslindende machine met zeer laag rendement.  Amper 10% van de mensen maakt er gebruik van en de structuren nodig om dit te bereiken zijn enorm zwaar.
De beperkingen die wij hebben qua grondgebied in vooral Vlaanderen blijven een handicap.  De ring of beter gezegd het niet hebben van een ring in Antwerpen zorgt iedere dag voor urenlange files, de sluiting ervan die de komende jaren van start gaat is ook geen voorbeeld van snelheid en kosten bewustzijn.  Het zogenaamde lange Wapper viaduct(iedereen spreekt van een brug maar de Schelde wordt helemaal niet met een brug genomen) is totaal overbodig en had eigenlijk een tunnel moeten zijn.
De grote werken aan de ring in Antwerpen van twee/drie jaar geleden zijn een echte gemiste kans, men had kunnen kiezen om de ring te bedekken en zodoende extra capaciteit voor lokale verkeer bij te bouwen.  Het litteken van deze kleine halve ring die eind jaren zestig is aangelegd kan het best zo snel mogelijk worden weggewerkt.
Wat dit alles met energie te maken heeft, aan de ene hand proberen we zo snel mogelijke duurzame vormen van energie te bouwen en te besparen en aan de andere kant stoten we iedere dag tonnen CO2 de lucht in waar dit niet hoeft door de files.  
De auto’s op lucht komen eraan als we de Standaard kunnen geloven, de uitvinder hiervan Dhr. Negre die zijn sporen in de formule 1 heeft verdiend is al jaren aan het vechten voor deze nieuwe veelbelovende technologie.  De interesse is echter niet groot genoeg gezien de langzame ontwikkeling. 

Vorige week had ik het genoegen om op bezoek te gaan bij een ondernemer die met succes zijn bedrijvigheid heeft omgevormd.  De man sprak met een kennis en passie die je alleen vindt bij mensen die door te werken resultaat willen boeken.
Dit bedrijf had vroeger als hoofdactiviteit het maken van veevoeder uit dierlijk afval.  De verschillende voedselcrisissen hadden hem diep geraakt en hij heeft toen besloten om met dit afval iets anders te gaan doen.  Vandaag gaat hij in het najaar zijn nieuwe energiecentrale opstarten die voor vele duizenden gezinnen/bedrijven groen stroom zal produceren.  Wat mij opviel was het grote contrast tussen de passie en de wil van deze ondernemer die heel zijn leven al werkte met deze producten en dit in schril contrast met de “snelle” jongens die geld ruiken van het nieuwe “eco” gevoel.
De initiatieven voor nieuwe biofuel electriciteitscentrales te bouwen zijn talrijk, sommigen spreken al van de bouw van tientallen centrales die honderden MW’en gaan opwekken.  De gevolgen op de internationale markten zijn al voelbaar, de wedloop naar biofuels zoals palmolie zorgen ervoor dat ons voedsel duurder wordt en dat de natuur nogmaals wordt benadeeld.  De zoektocht naar brandstof begint stillaan onze voedselketen te onderbreken, het gebruiken van afval, dierlijk of plantaardig, kan nuttig zijn maar het gebruiken van voedsel om energie op te wekken gaat hopelijk gestopt worden door de politiek.
Het zijn vooral de arme landen in Afrika en Azië die massaal overschakelen op het produceren van deze biobrandstoffen zonder genoeg na te denken over de gevolgen voor hun lokale flora en fauna.  Het feit dat men dan vervolgens deze brandstoffen gaat subsidiëren waardoor de prijs nog meer stijgt geeft een pervers effect.
Het introduceren van een certificaten systeem om aan te tonen dat de biobrandstof lokaal wordt gemaakt zonder het milieu aan te tasten is zeker geen overbodige luxe die voor alle landen moet gaan gelden. 
Tevens zou men nog meer dan vroeger de nadruk moeten leggen op kleinschalige productie ten voordele van nieuwe marktpartijen zoals het bedrijf wat ik vorige week heb mogen bezoeken.  In mijn huidige voorbereiding om een nieuw energiebedrijf te beginnen in het najaar zijn dit soort bezoeken van belang om de juiste balans te vinden in de uitbouw van een onderneming.  
Eén van de mogelijke aktiepunten voor een volgende regering kan er uit bestaan om bedrijven te motiveren om decentrale energie op te wekken zodat men minder afhankelijk word van enkele grote centrales die eigendom zijn van internationale energiebedrijven.

De laatste tijd beweegt er toch iets op het vlak van energiebesparing buiten de groot industrie die hier reeds vele jaren mee bezig is.  De film van Al Gore heeft toch de verdienste dat men bewuster met de problematiek omgaat en dit in eerste instantie vanuit politieke hoek.  Zelf probeer ik ook mijn steentje bij te dragen tot het meer duurzaam bouwen.  Onlangs heb ik gevraagd om een studie te maken van wat het wil zeggen passief te bouwen, wat kost het maar nog belangrijker wat brengt het op.  Dan heb ik het niet alleen direct financieel maar indirect in minder uitstoot.  De interesse vanuit de politiek is groot en ook de wil om er meer van te begrijpen.  De studie komt dan ook op het juiste ogenblik, in mijn gesprekken met verschillende politici probeer ik steeds enige minuten te spreken over energie en de studies die ik laat uitvoeren, de uitnodigingen om dit te komen toelichten komen regelmatig.  Persoonlijk denk ik dat de overheid een belangrijke voorbeeld functie heeft in dit debat en haar/zijn gebouwen energie zuinig moet laten functioneren alvorens ze dit moet gaan opleggen aan de privé sector.  Denk zelf dat finaal een verplichting nodig zal zijn om de gewoonte te kweken van energiezuinig bouwen en/of energie op te wekken.   Op zich zal de investering op termijn meestal terug verdiend worden.  

Het uitlezen van onze gas- en elektriciteitsmeters gebeurd vandaag nog altijd op min of meer dezelfde wijze als vijftig jaar geleden.  Het is de gebruiker zelf die zijn meterstand jaarlijks dient op te geven via een kaartje dat hij/zij invult of telefonisch doorgeeft.  De problemen die velen iedere dag weer meemaken met foutieve facturen hangt daar eigenlijk voor een deel mee samen.  De verschillende leveranciers dienen vaak te werken met oude verbruiksgegevens en sturen dan vervolgens facturen die weliswaar niet foutief zijn maar vooral verouderd.  In sommige landen staan ze gelukkig al verder, zowel in Scandinavië, Engeland en Italië zijn al miljoenen huishoudens uitgerust met een zogezegde “slimme meter”.  Ook in de Benelux wordt er steeds meer gekeken naar dergelijke oplossingen maar de snelheid van implementatie laat veel te wensen over.  De technologie is beschikbaar vandaag om alle huishoudens en bedrijven uit te rusten en zodoende veel ontevreden klanten te voorkomen en ook een betere administratie te krijgen bij de leveranciers.  De vereenvoudiging van het klantenproces is fenomenaal als men steeds weet wat iemand verbruikt, geen eindafrekeningen meer, geen telefoons meer van klanten over deze eindfactuur(gemiddeld belt zowat iedere klant hierover).  De planning en evolutie van het verbruik kan ook veel beter in de gaten gehouden worden zodat de productie hierop kan worden afgemeten.  Het is dan ook verwonderlijk dat het zo lang duurt, de investering zal er wel voor iets tussenzitten, deze loop toch al snel op tot 200€ per huishouden, wetende dat er alleen al 4.5 miljoen huishoudens zijn + nog een 600.000 bedrijven gaat het hier over een investering van meer dan 1 miljard € die men over minstens dertig jaar kan afschrijven.  Deze investering dient te gebeuren door de meterbedrijven.  De besparingen zijn echter ook fors en lopen over dertig jaar ook in de honderden miljoenen €.  Een juiste berekening van de besparing kan relatief eenvoudig worden opgemaakt.  Door de zachte winter beginnen leveranciers nu te roepen dat de klant korting kan krijgen op zijn voorschot, ongetwijfeld zijn hier de PR en marketing mensen hard aan het werk gegaan om dit lichtpuntje uit te baten en hun naam hieraan te linken alsof zij hier iets mee te maken hebben.  Op het eerste zicht een leuke actie die echter later meer werk zal opleveren.  De klanten vergeten snel dat ze hun voorschotfactuur verlaagd hebben en zullen dan bij hun eerste of tweede eindafrekening weer massaal gaan bellen om een verklaring te krijgen voor het verschil.  Ook is het gevaarlijk om nu de voorschotten te gaan verlagen indien we een relatief koude lente krijgen zoals vorig jaar.  Deze kan het voordeel van een lager voorschot teniet doen.  Een duidelijk geval van krijgen van gratis publiciteit zonder voldoende de negatieve gevolgen te overzien. 
De oplossing zit dus in het nu zo snel mogelijk overgaan tot de installatie van de slimme meter zodat we net als onze telecom factuur een effectief verbruik te zien krijgen op maandbasis.