Mijn reis naar Peking zit erop, het is een zeer mooie ervaring geweest, zowel de Spelen als het geen er rond.  Eén ding is voor mij wel duidelijk, de toekomst(in ieder geval de economische) zal de eerste helft van deze eeuw daar voor een groot stuk bepaald worden.  De mogelijkheden lijken quasi onbeperkt en de mensen zijn er zeer optimistisch.  Zelf heb ik ook nog een bezoek kunnen brengen aan een bedrijf en heb er kennis gemaakt met enkele Chinese managers.  Het gesprek was zeer direct en zakelijk alleen merkte ik wel dat het er nog erg traditioneel aan toe gaat.  Alle strategische vragen werden in beraad genomen en worden beantwoord door de baas.  In zo’n gesprek verloopt alles traag daar je via een tolk werkt, voor mij opvallend want dit bedrijf exporteert 95% van hun producten.  Geen woord Engels, dit maakt de tolk erg belangrijk, zelf had ik het geluk dat de ambassade(van Nederland) erg behulpzaam was geweest in het maken van deze afspraak en er zelfs iemand is meegegaan naar het gesprek.  Deze heer had zelfs als specialisatie energie en milieu, trouwens mocht u zelf naar daar gaan voor zaken zoek een tolk met kennis over het onderwerp anders loop je het risico dat de tolk alleen maar gaat vertalen en niet blijft nadenken.
Zelf heeft China ook besloten dat tegen 2015 meer dan 10% van hun energie duurzaam zal zijn, een huzaren stuk voor een land in volle ontwikkeling.  De kans dat ik nog terug ga naar daar is groot, wellicht reeds in oktober om ook enige fabrieken te bezoeken en verdere afspraken te maken.  Nog één tip, neem altijd een rechtstreekse vlucht, zelf moest ik even een tussenstop maken via Munchen met gevolg dat ik ongeveer een halve dag extra kwijt was.

Op dit ogenblik zit ik in China waar ik met veel plezier enkele wedstrijden bijwoon van vooral Nederlandse sporters, jammer maar ik kom hier weinig Belgen tegen.  De Nederlanders hebben zelfs een eigen huis het zogenaamde Holland huis.  Een geweldige marketing treffer van Heiniken die mede bewijst dat Nederlanders nog altijd geweldig kunnen verkopen.  Met duizenden zijn ze hier om hun ploegen te ondersteunen die overigens verbazend veel succes hebben.  De gouden en zilveren plakken volgen elkaar regelmatig op, bijna iedere avond is het één groot oranje feest.  Met mijn rode t-shirt(lees de Rode Duivels) voel ik mij opvallen in de oranje zee.  Maar het is niet alleen dit dat opvalt.
Vooral de omvang en snelheid van deze stad vallen op, ondanks het succes van het liedje 9 miljoen fietsen in Peking staan we hoofdzakelijk vast in de file.  Er zijn weinig fietsen maar eerder 9 miljoen wagens.  De wolkenkrabbers gaan kilometers aan één stuk door en ze zijn allemaal nieuw, deze stad kan zo in een ander werelddeel geplaatst worden.  Zonder dat ze het zelf beseffen is Peking niet meer in China.  De mensen zijn hier ook zeer vriendelijk en hoffelijk wat in deze bijna 16 miljoen grote stad ook opvalt.  Op sommige vlakken staan ze hier verder dan in Europa, bijvoorbeeld om de uitstoot terug te dringen rijden alle brommers op electriciteit, gaan om 00.00u s’nachts alle lichten uit, totale duisternis in sommige straten, inclusief de verlichting van de hotels.  Wat mij ook bijblijft zijn de momenten van chaos, het is duidelijk dat de snelheid van groei zorgt voor het achterblijven van processen die dit ondersteunen.  Later meer …

Deze week heb ik samen met een aantal collega’s en consultants samen gezeten in verband met een grote studie waar wij aan werken die begin september klaar dient te zijn.  Eén van de kostprijsbepalingen is de toekomstige kostprijs van CO2 per ton.  Eén van de vragen die in mij opkwam was hoeveel ruimte een ton CO2 inneemt.  Er wordt aan gerekend.  Wat vooral opvalt is de verwachting dat de kostprijs van CO2 in de toekomst wel eens bepalend zou kunnen worden voor de productiekeuze en uiteindelijk ook de prijs van een KWh voor een klant.  De verwachtingen zijn dat we relatief snel naar 60€ per ton zullen gaan met een mogelijkheid om naar 80€ door te groeien.  Daar de meeste rapporten nog uitgaan van een gemiddelde prijs van 30€ is er nog veel werk aan de winkel om de uitstoot te verminderen.  Eén van de mogelijke voordelen zou kunnen zijn dat opslag van CO2 rendabel kan worden met prijzen boven de 60€ per ton. 
Volgende week ga ik naar het land dat recent het meeste uitstoot aan het veroorzaken is, namelijk China.  Zal tijdens mijn bezoek daar naast het sportieve gebeuren ook even de tijd nemen om fabrieken te bezoeken en mogelijks een bezoek brengen aan het ministerie van energie daar.  Het feit dat de laatste twee jaar China om de drie dagen een nieuwe kolencentrale in gebruik heeft genomen is zeker iets wat ik moeilijk kan geloven en wil ik zelf wel eens zien.

Nog maar net terug van vakantie las ik vandaag in de media dat de nieuwe energiebedrijven goede resultaten kunnen tonen in een markt die nog steeds gedomineerd wordt door één partij.  Wat mij opviel was dat men wel heel kort door de bocht ging door bijvoorbeeld energieleveranciers te vergelijken met bedrijven die investeren in kleinschalige groene stroom productie.  Vermits de liberalisering er voor heeft gezorgd dat de energieketen is opgedeeld is de vergelijking tussen de verschillende bedrijven jammer genoeg niet meer relevant.
Productie, handel, opslag, netwerk(en metering) en levering zijn totaal verschillende markten met verschillende wet- en regelgeving.  Daar ikzelf al heb gewerkt voor Essent en nu ook NPG energy mee ben aan het uitbouwen met Jacques Adam heb ik aan den lijve ondervonden hoe groot de impact van regelgeving kan zijn op de winstgevendheid van een activiteit.  De verplichtingen(openbare) die sommige regio’s aan de leveranciers worden opgelegd zorgen voor een hoge kost.  De meeste bedrijven die worden opgesomd investeren dus in kleinschalige groene stroom productie en deze heeft vandaag veel subsidie nodig om hun bedrijf te kunnen uitbreiden. Voor windenergie is de subsidie per opgewekte MWh hoger dan wat je krijgt voor de stroom zelf.  Wilt dit dan zeggen dat groene stroom een onrendabele manier van stroom is, volgens mij niet.  Energie is gewoon veel te goedkoop vandaag, onze economie heeft vandaag goedkope energie nodig om zijn motor aan de gang te houden, zonder goedkope energie stokt ons model van minstens 2% groei per jaar.  Persoonlijk denk ik dat energie duur genoeg moet worden zodat er zuinig mee wordt omgesprongen, hoeveel is dit dan?  Wellicht is een goede prijs voor elektriciteit een prijs waar groene stroom productie geen subsidie meer nodig heeft. Als men groene stroom productie echt grootschalig wilt gaan inzetten(de 20% tegen 2020 is echt al heel ambitieus) dan zal energie drie tot vijf keer duurder moeten worden per geproduceerde MWh en uiteindelijk dus ook de prijs die de klant ervoor gaat betalen. De weinige energiebedrijven die zich breed(vanaf het begin en ook naar de consumenten markt) in de markt hebben begeven zoals Nuon en Essent hebben tot nu toe al zwaar geïnvesteerd en hebben hun nek hiervoor uitgestoken.
Hopelijk kunnen de politici deze berichtgeving in de juiste context plaatsen want dat de liberalisering nog veel ondersteuning nodig heeft.