Wellicht denkt u dat er een verband is tussen beide en die is er wel, alleen omgekeerd.  Door de energieprijzen te bevriezen zorg je ervoor dat de mensen meer energie blijven verbruiken vermits ze niet “gestraft” worden door meer te verbruiken.  De goed bedoelde intenties deze week van sommige politici om maar voor te stellen de tarieven te bevriezen levert wellicht enkele zielen op als stem maar is tekort door de bocht.  Het argument dat de dominante marktpartij toch alle touwtjes in handen heeft en het dus geen kwaad kan is op zich juist alleen bereik je er het omgekeerde door.  Het vastzetten van de tarieven, wat in het recente verleden al enkele keren is gebeurd, heeft ervoor gezorgd dat de liberalisering tot een stilstand is gekomen.  De nieuwe leveranciers zagen zich gedwongen om met verlies te verkopen wat natuurlijk niet lang is vol te houden.  Ook kreeg men een tweede effect dat de prijsverschillen tussen de nieuwe leveranciers en de oude dame te klein werden en mensen dus gewoon bleven zitten waar ze waren.
Het is vooral noodzakelijk om ervoor te zorgen dat we zoveel mogelijk concurrentie krijgen en dit zowel in productie, opslag van gas en levering naar klanten toe.  De volgende regering heeft dit trouwens als één van zijn aktiepunten voorzien.
Wat betreft het consumptiegedrag van de gemiddeld burger is het zo dat hoe duurder iets wordt hoe minder men ervan wilt gebruiken.  Als men het energieverbruik echt wilt terugdringen dan zou men bijvoorbeeld een CO2 belasting kunnen heffen op dat verbruik wat boven het gemiddelde zit.  Zo treft men niet de normale verbruiker maar wel degene die graag aan 25 graden binnen zitten. 
Hetzelfde geldt trouwens voor de olie of benzineprijs, wil jij echt iets doen aan het transport probleem(en het fileprobleem) dan moet je vooral het gebruik van het transport ontmoedigen en niet het bezit.
Dit geldt trouwens niet alleen voor een normale wagen maar kan ook voor het vrachtverkeer gelden, één van de grote problemen waarom vrachtwagens zoveel moeten rondrijden is het “just in time” principe.  Niemand wil nog stock aanleggen(lees dood kapitaal) alleen is dit goed systeem op het einde van zijn levenscyclus gekomen en moet het vervangen worden door een ander.  Terugkeren naar de stocks is wellicht niet de oplossing maar wel een deel, een ander deel kan eruit bestaan om het professioneel transport te scheiden zodat ze niet op hetzelfde moment de weg hoeven te delen met de andere niet professionelen, bijvoorbeeld s’nachts rijden.
De berichten dat onze CO2 output aan het verminderen is, zijn volgens mij wat de energiesector betreft maar heel tijdelijk.  De toename van gas en kolen staat in de sterren geschreven en dit betekent dus meer CO2.

Afgelopen woensdag werd nogmaals duidelijk dat de Belgische energiemarkt zich toch aan enige veranderingen mag verwachten.  De EDF topman Gadonneix lanceerde een boegschot door te zeggen dat zij een bod gaan uitbrengen.  En op zich vreemde gang van zaken daar Distrigas beursgenoteerd is en men dergelijke verklaringen eerst moet melden bij de beursverantwoordelijken gezien dit een impact op de beurskoers kan hebben.  Enkele uren later probeerde de woordvoerder van EDF om de schade te beperken door de woorden van de topman af te zwakken.  
Het is toch een wederkerend fenomeen om grote bedrijven te zien functioneren alsof ze alleen op de wereld staan, er werd hier geen rekening gehouden met de gevolgen van dergelijke woorden.  
Naar mijn mening zal de eigendomswisseling van Distrigas niet beslist worden door de bieders maar wel door de huidige eigenaar van Distrigas.  Gezien een ruil voorkeur blijkt te genieten, voor zover niemand een zogenaamde goodwill prijs biedt(lees zeer hoog), zal er toch een keuze gemaakt worden voor een versterking van de uitbouw van de internationale strategie van het bedrijf, een op zich normale handeling.
Het is echter wel te hopen dat onze regering of de Europese Commissie meekijkt wie de koper wordt daar een verkoop aan bijvoorbeeld EDF niet vanzelfsprekend kan geacht worden daar het morgen eigenlijk een zusterbedrijf is van Suez!  Gezien ze beide morgen als grootste aandeelhouder de Franse staat hebben kan men moeilijk zeggen dat dit de concurrentie gaat bevorderen.
Verder zal het toch relatief snel moeten gaan want een bedrijf als Suez heeft natuurlijk allang bepaald hoe ze zijn toekomstige gasbelangen in België gaat beschermen via de nieuwe fusiepartner Gaz de France!

Deze week had ik het voorrecht om met enkele collega’s uit de sector te spreken die zoals velen op dit ogenblik kijken naar wat gaat komen.  Het uitblijven van een regering in België begint stilaan ook te wegen op het energiedossier.  Hoe langer men geen beslissingen neemt hoe gevaarlijker gezien het feit dat we in België nieuwe investeringen nodig hebben in productie en de concurrentie ook ruimte moet krijgen om aanwezig te blijven.
Eén van de berichten was dat er wordt voorgesteld dat de oude centrales, waaronder kolen, nog maar langer moeten openblijven.  Dit lijkt me een zeer slecht idee, in ieder geval moet er gedacht worden in nieuwe productie alvorens men hier toelating voor zou geven.  Deze oude centrales hebben nu eenmaal niet de efficientië van nieuwe centrales.   Het is duidelijk dat België op het vlak van CO2 emissies een groot probleem heeft, als Arcelor Mittal een oude oven wilt herstarten dan is dit niet meer mogelijk.  Men zal ruimte moeten maken door gewoon minder uitstoot te produceren.  Buiten de noodzaak voor extra productie capaciteit om onze electriciteitsvraag te dekken moet men ook kijken of deze nieuwe productie eenheden niet minder CO2 kunnen uitstoten om zodoende enkele miljoenen ton CO2 reserve op te bouwen.

De komende weken wordt het spannend daar een aantal projecten in een definitief stadium komen, naast de mogelijke opstart van nieuwe bedrijven in de energiesector werk ik ook samen met een team van mensen om een telecom bedrijf op te starten.  Als je zoals ik al zestien jaar in de nutssector werkt, telecom en energie, dan wil je graag samenwerken met mensen die je goed kent.  Het is hoopvol dat deze mensen ook willen bouwen aan nieuwe initiatieven zonder garanties.  Het bouwen van nieuwe concurrenten in deze sectoren betekent dat je een dikke huid moet hebben en een hecht team waar je mee kan samenwerken.
Wat niet nieuw is dat alle sector genoten met elkaar praten en proberen om hun interesses wederzijds te verzekeren, bijvoorbeeld door de zogenaamde swapdeals.  Anders dan gewoon activiteiten te verkopen wordt er afgesproken om bedrijven te ruilen.  Een voorbeeld is Distrigas tegen het gasbedrijf van Berlijn(deels van Eon) ruilen, waar allusie werd opgemaakt.  Op zich lijkt het me ook een mogelijkheid in België voor de nieuwe spelers om in sommige dossiers meer hun krachten te bundelen om zo voldoende tegengewicht te vormen tegen de dominante marktpartij.  Dit is zeker in verleden te weinig gedaan ook mede door het feit dat het aantal nieuwkomers op de Belgische markt de laatste vijf jaar zogoed als onveranderd is gebleven.  Na mijn gesprekken met sommige van deze bedrijven lijkt er wellicht een opening te zijn.

Deze week werden we aangenaam verrast met een ludiek promotie filmpje van Greenpeace die de megawinsten van de dominantie energiemaatschappij in het licht wou zetten(www.electrabrol.be).  Op deze grappige manier probeert Greenpeace aan te tonen dat wij in het verleden teveel hebben betaald voor onze electriciteit door de versnelde afschrijving.  Waar ze iets te snel aan voorbijgaan is het aanwijzen van de schuldigen.  Greenpeace wijst uitsluitend naar Suez/Electrabel en dat is niet volledig, voor de liberalisering werden de tarieven vastgesteld in onderling akkoord in een controle Comité waar alle actoren inzaten, zowel politiek, experten en alle andere betrokken partijen.   Het goedkeuren van de toenmalig kunstmatig hoge tarieven is dus ook een gevolg van een algemene consensus dat deze in het algemeen belang waren.  De toenmalige regel- en wetgevers zijn dus minstens mede schuldig.  Wellicht is het feit dat op dat tijdstip de gemeenten ook mee leverancier waren één van de redenen waarom de te hoge tarieven acceptabel waren.  De klok terugdraaien kan niet meer en één bedrijf straffen hiervoor is niet de juiste weg.  Via het invoeren van goede regel- en wetgeving kan men echter wel hetzelfde doel bekomen.  Buiten het afromen van de hoge winstmarges verkregen vanuit het verleden moet men ook tegelijkertijd ervoor zorgen dat men nieuwe investeringen verankert om zo niet dezelfde fouten opnieuw te maken.  
De reactie van de dominante marktpartij was echter beneden alle niveau, de woordvoerder stond gewoon staalhard te liegen voor de camera wanneer ze zei dat de tarieven de laatste jaren stabiel waren gebleven.  Wellicht is een bezoek bij een gemiddeld bedrijf voldoende om het tegendeel te bewijzen, deze betalen tientallen percenten meer tot het dubbele!  Een doodzonde voor een woordvoerder, men kan altijd argumenteren waarom iets gebeurd maar zijn geloofwaardigheid kan men snel verliezen.  Wellicht is dit het gevolg van de opleidingen die dergelijke woordvoerders krijgen die uitgaan van de standaard en dat is ontkennen in eerste instantie.  Kort en krachtig antwoorden en erop rekenen dat de volgende dag de media je vergeten is.
Erger was het tweede deel van de reactie waar ook nog gedreigd werd om deze aktie op de korrel te nemen, wederom een standaard reactie.  In plaats van de aktie inhoudelijk weer te leggen wat volgens mij ten dele mogelijk is probeert men zijn macht te mis/gebruiken.  Zelf heb ik ook enkele keren mogen kennis maken met deze taktiek en telkens heeft zij gefaald.  Eén keer viel dit bedrijf aan over een reklame met als gevolg dat de bewuste reklame overal dagen lang herhaald werd.  
Een andere keer werd ik persoonlijk bedreigd door de country manager van Suez in België die met zijn vinger in de senaat naar mij wees en zei dat hij alle juridische mogelijkheden zou onderzoeken om naar de rechtbank te gaan.  Op dat moment gingen alle senatoren achter mij staan en herinnerden zij de bewuste country manager eraan dat men in de senaat recht van spreken heeft.  
Het enige wat ik gezien heb is dat er een brief naar mijn buitenlandse aandeelhouders werd gestuurd door een stroman van de bewuste countrymanager om mij zwart te maken.  
Dergelijke praktijken passen vandaag in het profiel van dit bedrijf maar men kan hopen dat de toekomstige generatie van managers binnen dit bedrijf een hogere ethische standaard gaan hanteren.