Het is jammer maar waar, de geschiedenis van miskleunen herhaald zich, de laatste 48 uur is het duidelijk geworden dat het (beginnende) succes van zonnepanelen en de bedrijven die erin willen investeren groter is dan men heeft gedacht.  Zelf ken ik iemand die zich full-time met de ontwikkeling van grootschalige bedrijfstoepassingen van zonnepanelen bezig houdt en hieruit kan ik afleiden dat de eerste successen nu beginnen te komen.  De grote subsidie, 450€ per geproduceerde MWh als ik me niet vergis, zal er wel voor iets tussenzitten.  Gemiddeld duurt het voor een bedrijf zes tot acht jaar voor de investering is terugverdiend.  Wat toch nog zo’n vier jaar sneller is dan een huishouden.  Op zich vrij korte termijnen als men ze vergelijkt met de aflossing van een huis of bedrijfsgebouw.  
Hier wringt eigenlijk het spreekwoordelijke schoentje, men is dus eigenlijk aan het oversubsidiëren waardoor het systeem direct onbetaalbaar wordt.  Een goed begin van bewustwording wordt nu in één keer de das omgedaan omdat men niet voldoende het mogelijke succes had verwacht.  De bevoegde minister heeft nu beslist(Mevr. Fientje Moerman) dat het budget in evenwicht moet blijven, milieu of niet.   Wat het budget betreft heeft ze gelijk alleen de weg van paniekvoetbal is niet de juiste.  Het is naIef om te denken dat bedrijven zich de moeite gaan getroosten om via een soort schoonheidswedstrijd eventueel in aanmerking te komen voor een mogelijke subsidie.  In praktijk zullen de eersten het budget opmaken en degene die later in het jaar komen vallen ernaast.  Op zich had men de subsidie lager dienen te maken zodat men in bijvoorbeeld 20 tot 30 jaar zijn investering terugverdiend en dit gelijklopend met de normale afschrijving van een huis of gebouw.  Een volgende stap zou er dienen in te bestaan om dit systeem te verplichten of in ieder geval ervoor te zorgen dat men steeds zal kiezen voor energiezuinig bouwen en waar mogelijk eigen productie zou opwekken.   De verschillende subsidies dienen als een geheel gezien te worden en niet afzonderlijk.  Het bouwen of verbouwen dient vanaf nu het liefst een duurzaam element te bevatten als men het milieu echt serieus wilt nemen.  Het bereiken van 20% minder CO2 uitstoot en 20% duurzame energie tegen 2020 zal enorme inspanningen vergen en dus ook investeringen, dit zal niet vrijblijvend kunnen gebeuren en er zal ook bindende wetgeving dienen te komen.  In ieder geval is het niet goed dat men éénzijdig communiceert dat een subsidiesysteem wordt aangepast als het nog maar enige tijd actief is, overleg en vooral het uitwerken van alternatieven zijn belangrijk alvorens men een nieuwe markt zijn vertrouwen wegneemt.  Zelf heb in 2003 dit ook meegemaakt nadat ik enige maanden groene stroom importeerde uit Nederland en dit op de Belgische markt verkocht aan consumenten en men toen besloot om een discriminatie in te bouwen en alleen nog subsidie te geven voor Vlaamse groene stroom. Toen heeft de Raad van State ook onmiddellijk geoordeeld dat dit niet kon en wachten we nog steeds op de definitieve uitspraak.  Ook al krijgen we gelijk ten gronde heeft men één van de weinige sterke punten van nieuwkomers vernietigd.  

De laatste tijd beweegt er toch iets op het vlak van energiebesparing buiten de groot industrie die hier reeds vele jaren mee bezig is.  De film van Al Gore heeft toch de verdienste dat men bewuster met de problematiek omgaat en dit in eerste instantie vanuit politieke hoek.  Zelf probeer ik ook mijn steentje bij te dragen tot het meer duurzaam bouwen.  Onlangs heb ik gevraagd om een studie te maken van wat het wil zeggen passief te bouwen, wat kost het maar nog belangrijker wat brengt het op.  Dan heb ik het niet alleen direct financieel maar indirect in minder uitstoot.  De interesse vanuit de politiek is groot en ook de wil om er meer van te begrijpen.  De studie komt dan ook op het juiste ogenblik, in mijn gesprekken met verschillende politici probeer ik steeds enige minuten te spreken over energie en de studies die ik laat uitvoeren, de uitnodigingen om dit te komen toelichten komen regelmatig.  Persoonlijk denk ik dat de overheid een belangrijke voorbeeld functie heeft in dit debat en haar/zijn gebouwen energie zuinig moet laten functioneren alvorens ze dit moet gaan opleggen aan de privé sector.  Denk zelf dat finaal een verplichting nodig zal zijn om de gewoonte te kweken van energiezuinig bouwen en/of energie op te wekken.   Op zich zal de investering op termijn meestal terug verdiend worden.  

Het uitlezen van onze gas- en elektriciteitsmeters gebeurd vandaag nog altijd op min of meer dezelfde wijze als vijftig jaar geleden.  Het is de gebruiker zelf die zijn meterstand jaarlijks dient op te geven via een kaartje dat hij/zij invult of telefonisch doorgeeft.  De problemen die velen iedere dag weer meemaken met foutieve facturen hangt daar eigenlijk voor een deel mee samen.  De verschillende leveranciers dienen vaak te werken met oude verbruiksgegevens en sturen dan vervolgens facturen die weliswaar niet foutief zijn maar vooral verouderd.  In sommige landen staan ze gelukkig al verder, zowel in Scandinavië, Engeland en Italië zijn al miljoenen huishoudens uitgerust met een zogezegde “slimme meter”.  Ook in de Benelux wordt er steeds meer gekeken naar dergelijke oplossingen maar de snelheid van implementatie laat veel te wensen over.  De technologie is beschikbaar vandaag om alle huishoudens en bedrijven uit te rusten en zodoende veel ontevreden klanten te voorkomen en ook een betere administratie te krijgen bij de leveranciers.  De vereenvoudiging van het klantenproces is fenomenaal als men steeds weet wat iemand verbruikt, geen eindafrekeningen meer, geen telefoons meer van klanten over deze eindfactuur(gemiddeld belt zowat iedere klant hierover).  De planning en evolutie van het verbruik kan ook veel beter in de gaten gehouden worden zodat de productie hierop kan worden afgemeten.  Het is dan ook verwonderlijk dat het zo lang duurt, de investering zal er wel voor iets tussenzitten, deze loop toch al snel op tot 200€ per huishouden, wetende dat er alleen al 4.5 miljoen huishoudens zijn + nog een 600.000 bedrijven gaat het hier over een investering van meer dan 1 miljard € die men over minstens dertig jaar kan afschrijven.  Deze investering dient te gebeuren door de meterbedrijven.  De besparingen zijn echter ook fors en lopen over dertig jaar ook in de honderden miljoenen €.  Een juiste berekening van de besparing kan relatief eenvoudig worden opgemaakt.  Door de zachte winter beginnen leveranciers nu te roepen dat de klant korting kan krijgen op zijn voorschot, ongetwijfeld zijn hier de PR en marketing mensen hard aan het werk gegaan om dit lichtpuntje uit te baten en hun naam hieraan te linken alsof zij hier iets mee te maken hebben.  Op het eerste zicht een leuke actie die echter later meer werk zal opleveren.  De klanten vergeten snel dat ze hun voorschotfactuur verlaagd hebben en zullen dan bij hun eerste of tweede eindafrekening weer massaal gaan bellen om een verklaring te krijgen voor het verschil.  Ook is het gevaarlijk om nu de voorschotten te gaan verlagen indien we een relatief koude lente krijgen zoals vorig jaar.  Deze kan het voordeel van een lager voorschot teniet doen.  Een duidelijk geval van krijgen van gratis publiciteit zonder voldoende de negatieve gevolgen te overzien. 
De oplossing zit dus in het nu zo snel mogelijk overgaan tot de installatie van de slimme meter zodat we net als onze telecom factuur een effectief verbruik te zien krijgen op maandbasis.