Today a new record was announced, the takeover of TXU by two large investment companies for an amount of 44 billion dollar.  The maximum value of TXU is estimated at 39 billion dollar.  A premium of 5 billion dollar can be acceptable if the buying party is adding value or has a unique strategy to increase the value of the company that will be taken over.  The buying parties have promised to kill planned investments in new coal plants as they do not fit the new interest in reducing the carbon output of power plants.  This by the way good decision is regrettably not backed by another announced strategy to invest in other profitable power production.  Looking at a sector like telecom, were enormous goodwill was paid for possible future growth in new services which resulted in the bankruptcy of an entire sector.  Although this happened almost seven years ago with the burst of the Internet bubble as final anti-climax this industry is struggling until today with confidence in its own future.  Only last week Lucent/Alcatel announced another restructuring cutting staff, instead of building the future a lot of negative energy is wasted.
As the invested amounts need to be earned back, the new shareholders will have a heavy task in controlling the return of the company while running its operation with the handicap of not having insight knowledge.
Personally I believe that investment companies can buy participations into these types of businesses but that buying entire companies without operational added value is very dangerous.  For one because it is not their core business, their core business is managing money, and secondly because the energy market is facing big challenges like for example new cleaner technologies, higher demand versus lower fossil fuel availability and as such return on investment will/can come under pressure.

In een normale concurrentiele markt heb je neutrale organizaties die een overzicht geven wie welk marktaandeel heeft.  In de energiemarkt in Vlaanderen maakt de Vlaamse regelgever naar best vermogen de statistieken.
In de media echter gebruiken de verschillende marktpartijen echter steeds andere cijfers om zodoende groter te lijken dan ze werkelijk zijn.  Vandaag stond er in een beperkt aantal kranten wederom verkeerde informatie over het aantal klanten van één speler genaamd Nuon België.  Er werd melding gemaakt dat zij in België 400.000 privé klanten hebben.  Heb dit op de website van de VREG nog even nagekeken en daar zie ik dat op het einde van 2006 zij een marktaandeel hadden van 8,19% in Vlaanderen.  Daar ze in Wallonië zo goed als geen klanten hebben geswicht kan men dus stellen dat dit het Belgisch marktaandeel is.  Daar er in Vlaanderen ongeveer 2.5 miljoen gezinnen zijn betekent dat er 204750 gezinnen en dus geen 400000 gezinnen.  In aardgas had Nuon eind 2006 8,69% marktaandeel van het totaal aantal Vlaamse gezinnen.  Het gaat hier grotendeels over dezelfde gezinnen, zogenaamde dual fuel klanten(klanten die zowel electriciteit en aardgas bij dezelfde leverancier nemen).  In Vlaanderen hebben trouwens maar een 60% van de gezinnen aardgas vandaag.
Hoe komt men dan aan het getal van 400000?  Door zowel de electriciteits-als aardgasklanten bij elkaar op te tellen ook al gaat het hier meestal om dezelfde klanten.  Men telt de klanten dus twee keer!  Een eerder bedenkelijke manier van communicatie.

Het blijkt dat er vorig jaar meer geïmporteerd is en dat dit de komende jaren nog zal toenemen.  Dit heeft volgens mij niet zozeer te maken dat de stroom vandaag de dag betere koop is dan in België als wel dat we stilaan onvoldoende eigen productie hebben om aan de vraag te voldoen.  Toen wij begin 2002 begonnen met electriciteit aan te bieden aan bedrijven was het nog mogelijk om goedkopere electriciteit te kopen uit Nederland en Frankrijk.  De verschillen liepen op tot meer dan 10€ per MWh.  Niet toevallig is dit prijsverschil verdwenen als sneeuw voor de zon met de nadering van de opening van de markten.  Tegen de tijd dat de de consumenten konden kiezen wie ze als leverancier wilden werd het al moeilijk om nog ergens “goedkope” stroom te vinden.  Dat de stroom in Nederland duurder is geworden kan men nog verklaren door de enorme stijging van de gasprijzen, voor Frankrijk(en Zwitserland) is dat al veel minder.  Ondanks de eerste signalen dat ook zij steeds minder overschotten hebben aan stroom exporteren ze nog altijd grote hoeveelheden maar dan aan prijzen die gelijkgesteld zijn aan de prijzen in de Benelux.  Het kleine prijsvoordeel dat nog bestaat met Frankrijk wordt volledig teniet gedaan door het grenseffect,  de prijs die betaald moet worden om capaciteit te bekomen aan die grens en die wordt georganiseerd door de hoogspanningsuitbaters. 
Het is toch wel heel doorzichtig dat dit verschil ten bate komt van deze uitbaters en dat de capaciteit schaars blijft op de grens.  Ook al wordt er capaciteit bijgebouwd blijkbaar gebeurd dit slechts geleidelijk zodat de vraag steeds groter is dan het aanbod.  Een goed systeem om de waarde van de importcapaciteit hoog te houden en dus eigenlijk de grenzen gesloten.  Zeker in het geval van België waar één partij zogoed als alle rendabele productie opwekt. 
Het aankondigen van onze nationale hoogspanningsbeheerder Elia dat zij eraan denken om hun dividendsuitkering nog te verhogen naar 95% lijkt me gezien bovenstaande “schaarste” op z’n minst opvallend.  Een normale pay-out ratio lijkt me meer 50 à 60% te zijn gezien de investeringen die gedaan dienen te worden om een echt grensoverschrijdend netwerk te bouwen.  De energiebeurzen in Frankrijk, Nederland en recent in België lijden allemaal aan een gebrek van liquiditeit tijdens hun dagelijkse handel.  De volumes zijn veel te klein om een effect te kunnen hebben op de marktprijs en dit is bij de betrokken partijen zeker geweten.  Indien men een impact wilt hebben op de marktwerking zal men minstens op korte termijn dienen te groeien naar 25% en op middellange termijn(drie jaar) naar 40 percent van de dagelijkse, maandelijkse en jaarlijkse volumes.  Kijkende naar de huidige werking van de beurzen dragen zij eerder bij aan prijsoptimalizering voor de dominante producenten en als goed excuus om de beursprijs te gebruiken als een soort “officiele” richtprijs in onderhandelingen met grote afnemers.
Met het huidig marktmodel voor hoogspanningsbeheerders kan men in ieder geval zeker zijn dat ze een goed huisvadersaandeel in huis hebben.  

De laatste weken werd er in de media melding gemaakt van de inspanningen die de regering wenst te doen om het energieverbruik te drukken, te beginnen bij de staatsbedrijven.  Als voorbeelden werden de Post en Belgacom gebruikt.  Nieuwsgierig ben ik zelf ook een aantal grote gebouwen gaan bezoeken die in aanbouw zijn om te kijken wat er bestaat aan energieplanning om efficient om te gaan met energie.  Het resultaat is eerder bedroevend en is volgens mij eerder het resultaat dat er niet aan gedacht wordt en andere zaken in aanmerking worden genomen.  Zaken zoals lichtinval, goede verluchting, klimaatregering en goede indeling komen voorop.  Ook al worden deze zaken goed bekeken door de architekten en studieburelen toch zou bij een goede combinatie met energieplanning in het achterhoofd ook veel zuiniger met energie kunnen worden omgegaan.
We hebben ons allemaal wel eens afgevraagd waarom om tien uur s’avonds de kantoorlichten branden in zovele kantoorgebouwen.  Het ontbreken van automatische systemen die werken op bijvoorbeeld detectie om lichten uit te schakelen zorgt grotendeels voor dit euvel.  Zelf ben ik ook meermaals in het weekend op mijn bedrijf binnen gekomen en vond de verlichting aan en nog vaker de computers op stand by.  Energie is dan ook gratis voor de mensen die werken in de bedrijfsgebouwen.  Met gratis bedoel ik dat men de rekening niet ziet en men deze niet hoeft te betalen.  Zelf ga ik het initiatief nemen om een studie te laten maken hoe gebouwen energie efficient kunnen worden uitgerust zodat ze niet alleen minder energie verbruiken maar zelfs een besparing betekenen voor de bedrijven.  Deze studie zal ik dan overhandigen aan de beleidsmakers zodat ze deze in overweging zouden nemen.

Enkele dagen geleden werd de intentieverklaring getekend tussen Essent en Nuon waar beide partijen verklaren dat ze gaan fusioneren.  Op zich is dit nieuws geen verrassing daar reeds vele maanden artikelen verschijnen over dit onderwerp.
Het hebben van deze intentie is een eerste stap die ,zoals medegedeeld, nog enige tijd zal duren alvorens definitieve afspraken zullen worden gemaakt.  De fusie kan men zien als een extra bewijs voor de consolidatiebeweging die gaande is in vele landen om zich te wapenen tegen een mogelijk toekomstige Europese markt.  
Alhoewel men er automatisch van uit gaat dat deze er komt kan ik een andere sector nemen waar men dezelfde beweging heeft gezien vlak voor een liberalisering, namelijk de telecom sector.  Voor de algemene vrijmaking op 1 januari 1998 waren de verwachtingen ook hoog gespannen en bereiden vele telecombedrijven zich voor op een “oorlog”.  De war rooms die ik heb gezien hadden de meest fantastische scenerario’s en werden vaak bemand door de duurste consultants in de wereld die raar maar waar blijkbaar over een glazen bol beschikten waar de toekomst in werd voorspeld.  Als men negen jaar later kijkt kan men zien dat er van een Europese markt geen sprake is en dat de nationale kampioenen van voor de liberalisering vandaag nog voor het merendeel dezelfde positie hebben behouden.  Voor sommige is het zelfs nog erger dan voor de liberalisering.  In België bijvoorbeeld was Belgacom goed op weg om een internationale speler te worden met internationale private aandeelhouders die in 1996 49% van het bedrijf hadden genomen.  De dynamiek die hierdoor ontstond was belangrijk, de Deense, Amerikaanse en Singaporaanse partners brachten kennis en mensen over om het bedrijf te stroomlijnen en de juiste strategie uit te werken.  Jammer genoeg is er van de privatisering niks in huis gekomen en zijn de private aandeelhouders inmiddels alweer vertrokken en is Belgacom eigenlijk terug de oude vertrouwde “RTT” geworden.  
Zal het met de energiemarkt ook zo gaan?  Goed mogelijk daar ik dezelfde fouten zie maken door de beleidsmakers en industrie die te weinig samenwerken aan een goed kader(speelveld), zijnde transparante wet-en regelgeving.
De fusie tussen Essent en Nuon is hopelijk slechts een eerste stap want deze fusie op zich heeft weinig zin en brengt ook geen extra economische dynamiek op gang.  Er zal vooral op de kosten bespaard worden gezien beide bedrijven identiek zijn en dan nog aktief in hetzelfde land.  De wens om echter daarna een alliantie/fusie aan te gaan met een sterke buitenlandse partner is logisch en kan wel voor een acceleratie zorgen in groei.  Dit hangt wel af of deze partner toegevoegde waarde brengt, bijvoorbeeld door aktief te zijn in een naburig land.  Fusioneren met een partner waar men geen linken mee heeft omdat zij/hij bijvoorbeeld aan de andere kant van de wereld zit heeft geen of weinig toegevoegde waarde of het moet zijn dat deze partner een unieke ervaring meebrengt.  Energie is net zoals telecom nu eenmaal verbonden via netwerken en dus heeft men enkele fysieke beperkingen om voldoende samenwerking te verzekeren als men wilt fusioneren met een buitenlandse partner.  
Dat de Belgische dochters van Essent en Nuon dan ook zullen fusioneren lijkt logisch en zal een speler geven die ongeveer 10% van de retail markt heeft.  Daar beide echter geen of weinig produktie hebben heeft wel tot gevolg dat de uitdaging alleen maar groter wordt daar het volume ook groter wordt.  Het spijtige voor de liberalisering is wel dat er zogoed als geen marktwerking meer zal zijn daar de drie overgebleven partijen tevreden zijn met hun marktaandeel.  Zowel SPE als Essent/Nuon kunnen moeilijk nog meer marktaandeel nemen zolang het produktiepark niet wordt geliberaliseerd en ze dus ook produktie kunnen verwerven om te kunnen groeien.